Geoturystyka

   Kontynent: Azja,  Kraj: Kirgistan,  Region: Góry Tien-Szan       

 Krótkie sprawozdanie z wyprawy

Kalendarium wyprawy

Pełna relacja

Krótkie sprawozdanie z wyjazdu "SPELEOKLUBU" Bielsko-Biała

Czas trwania - 04.VIII - 06.IX

Rejon działania - Tien-Szan Centralny, Grzbiet Terskij-Ałatau, doliny Dżety-Oguz, Karakol, Ala-Arszan.

Skład - Robert Skoczylas (SBB, ATH), Paweł Kudłacz (SBB, AKPG, TKKF, AGH), Grzegorz Dubin (KKMG, UJ).

• W dniach 04.08 - 13.08 przejechaliśmy pociągiem z Bielska do Ałma-Aty, przez Moskwę i Nowosybirsk. Z powodu braku wizy kazachstanskiej i groźby deportacji musieliśmy zmienić plany; zamiast do doliny Bajankol w Kazachstanie jedziemy do Kirgistanu.
• Wybieramy rejon Terskiego Ałatau na pd. Od miasta Karakol (dawny Przewalsk).
• W dniach 14.08 - 25.08 przechodzimy 3 doliny : Dżety-Oguz, Karakol, Ala-Arszan.
• Pokonujemy 2 przełęcze : Dżety-Oguz (ok. 4100m, 2B), Arszan(ok. 3700, 1A).
• R. Skoczylas i P. Kudłacz wychodzą na bezimienny szczyt 4000 m (miejscami II).
• Podejmujemy próbę wyjścia na najwyższy szczyt pasma - Karakol (5281 m, 4B), Jednak nieudaną z powodu niedyspozycji G. Dubina. R. Skoczylas i P.Kudłacz przechodzą grań wyprowadzającą na tzw. "Plecy Karakola"(4600 m, miejscami IV).
• W czasie powrotu zwiedzono poza tym : jezioro Alla-Kol, gorące wanny Ala-Arszan, jezioro Issyk-Kul, średniowieczną wieżę Burana, miasto Biszkek.
• Po prawie tygodniowym załatwianiu wiz i biletów w Biszkeku, wróciliśmy pociągiem przez Moskwę do Polski w dniu 06.09.

• 04.08 - wyjazd z Bielska-Białej w godzinach wieczornych.
• 05.08 - przyjazd do Terespola, przekroczenie granicy Polsko-Białoruskiej i wyjazd z Brześcia do Moskwy.
• 06.08 - przyjazd do Moskwy. Zakwaterowanie w akademikach MFTI.
• 07.08 - zwiedzanie Moskwy.
• 08.08 - wyjazd z Moskwy pociągiem "Jenisjiej" do Nowosibirska.
• 09.08 - w pociągu.
• 10.08 - przyjazd do Nowosibirska. Przejazd pociągiem do Barnaula.
• 11.08 - przejazd z Barnaula do kazachstańskiej stacji Lokot`c (bez kontroli granicznej) z przesiadką na stacji Ozimaja. Wieczorem wyjazd pociągiem pocztowo-bagażowym do Ałma-Aty.
• 12.08 - w pociągu (dwie kontrole milicyjne!).
• 13.08 - przyjazd do Ałma-Aty. Nieudana próba zarejestrowania się (brak nam wizy kazachskiej) powoduje zmianę planów zamiast w rejon Bajankol w Kazachstanie jedziemy do Biszkeku w Kirgistanie (płacąc na granicy sporą łapówkę) i dalej autobusem do Karakolu (dawny Przewalsk).
• 14.08 - Przyjazd do Karakola. Zbieramy informacje o rejonie, zostawiamy depozyt na "awtowagzale" i jedziemy taksówką do doliny Dżety-Oguz. Nocleg w namiocie.
• 15.08 - przechodzimy w górę doliny (deszcz cały dzień).
• 16.08 - "kibel" w lesie (pada cały dzień). Spotykamy miejscowych myśliwych i litewskich turystów od których dostajemy mapę.
• 17.08 - poprawa pogody. Podchodzimy na morenę lodowca Ailanysz.
• 18.08 - wyjście aklimatyzacyjne na bezimienny szczyt 4000 m. Grzegorz do ok. 100 m przed wierzchołkiem, natomiast Robert i Paweł na szczyt ( miejscami II).
• 19.08 - podchodzimy przez lodowiec Dżety-Oguz na przełęcz o tej samej nazwie (ok. 4000 m). Wieczorem i w nocy burza.
• 20.08 - wyjście na płn. grań dochodzącą do tzw. "pleców" Karakola (5281m) z zamiarem wyjścia na niego (droga 4B). Złe samopoczucie Grzegorza zmusza nas do rezygnacji z planów. Paweł oraz Robert przechodzą grań (miejscami IV) do "pleców"(ok. 4600m).
• 21.08 - powrót na przełęcz oraz zjazdy bardo kruchym terenem (przeł.2B) na wsch., na lodowiec Ontor . Zejście przed czoło lodowca w dolinie Karakol.
• 22.08 - przejście do bocznej doliny rzeki Kurgaktor pod jeziorem Alla-Kol (w czasie dnia kilka burz).
• 23.08 - odpoczynek w chacie pod jeziorem. Po południu wyjście i nocleg nad jeziorem Alla-Kol.
• 24.08 - przejście do doliny Ala-Arszan przez przełęcz ok. 3700 m (od południa burze). Wieczorem dochodzimy do "ciepłych wanien", nocleg w zabudowaniach.
• 25.08 - zjazd UAZ-em z grzybiarzami do wioski Arszan i dalej do Karakolu. Zwiedzanie Karakolu, a wieczorem wyjazd autobusem nad jezioro Issyk-Kul.
• 26.08 - "zapoznanie się" z Issyk-Kulem w miejscowości Toru-Ajgir i przejazd do Rybacze a następnie pociągiem do Tokmaku i wioski Burana. Nocleg w skansenie archeologicznym "Basznia Burana"
• 27.08 - zwiedzanie Burany. Przejazd do Biszkeku i poszukiwanie noclegu. Nocleg w "burdelu" - hotelu cyrkowym.
• 28.08 - załatwiania (wiza, bilety). Wieczorem przenosimy się do internatu przy szkole dla dzieci głuchoniemych (nocuje już tam grupa ze Szczecina).
• 29.08 - nieudana próba załatwienia kazachskiej wizy tranzytowej (nieczynna ambasada).
  Załatwiamy za to "sprawkę" (poświadczenie tożsamości) od naczelnika milicji "wagzała". Zwiedzamy Biszkek.
• 30.08 - załatwiamy wizy i bilety na pociąg do Moskwy (u "koników" za złodziejską dopłatą). Wieczorem uroczystości 10-lecia Niepodległości Kirgistanu (przemowa prezydenta, pokazy itp.).
• 31.08 - zwiedzamy Biszkek (dalsze uroczystości, Muzeum Lenina) z grupą z Wałbrzycha.
• 01.09 - wyjazd z Biszkeku pociągiem do Moskwy.
• 02.09 - w pociągu (Kazachstan).
• 03.09 - w pociągu (Rosja).
• 04.09 - przyjazd do Moskwy, wyjazd do Brześcia.
• 05.09 - przyjazd do Brześcia, przekroczenie granicy Polsko-Białoruskiej i przejazd do Warszawy.
• 06.04 - powrót do Bielska (Robert i Paweł) oraz Krakowa (Grzegorz).

Relacja

fot. G. Dubin

Pierwotnym celem wyjazdu była dolina Bajankol położona w kazachstańskiej części Tien-Szania. Zbliżał się termin wyjazdu a chętnych ubywało. W końcu zostało nas trzech - Robert Skoczylas (SBB), Paweł Kudłacz (SBB) i krakowianin Grzegorz Dubin. Nie odstraszył nas nawet brak wizy kazachskiej (dostanie jej wymaga sporo czasu, pieniędzy i formalności). Znając tamtejsze zwyczaje ("kto smaruje ten jedzie"), liczymy na przysłowiowy łut szczęścia. Mamy jednak "plan zapasowy"- będziemy jechać przez Nowosybirsk i jeżeli nie uda nam się dostać do Kazachstanu, pojedziemy w położony o "rzut kamieniem"(czyli ponad pół tysiąca kilometrów) Ałtaj.

   Wyruszyliśmy 4.VIII i po parodniowej podróży pociągiem via Brześć i Moskwa docieramy do Nowosybirska. W drodze do granicy kazachskiej spotykamy uzbeckie handlarki, które doskonale dają sobie radę z problemem taki jak nasz czyli brakiem kazachskiej wizy. Z ich pomocą po dniu spędzonym na przejazdach lokalnymi pociągami docieramy bez żadnej kontroli do pierwszej stacji Kolei Kazachskiej - Lokot'c. Pozostało już tylko półtora dnia podróży przez malownicze stepy do Ałma-Aty, położonej u podnóża gór Tien-Szań. Przejazd pociągiem pocztowo-bagażowym obfitował w nowe doznania natury kulinarnej, które będą nam towarzyszyć do końca wyjazdu, oraz w kontrole milicyjne dowierzające naszym zapewnieniom że "wiza jest" i w ogóle "wsio prawilno".

fot. G. Dubin

Rekord naiwności pobił młody i miły

fot. G. Dubin

  Karakol wita nas deszczem, dopisuje nam jednak szczęście. Spotkani przez nas rosyjscy alpiniści dzielą się z nami informacjami o rejonie pięciotysięczników pasma Terskiego a już w górach dostaniemy od litewskich turystów dokładną mapę . Po złożeniu sporego depozytu (cały czas taszczyliśmy ze sobą ponad 50-cio kilogramowy "bałun" czyli wór z jedzeniem) w przechowalni bagażu na "awtowagzale", wyruszamy w góry. Malutkim "moskwiczem" wjeżdżamy do malowniczej doliny Dżety-Oguz poprzedzonej fantazyjnie ukształtowanymi masywami z czerwonego piaskowca. Następne trzy dni maszerujemy wśród jurt, olbrzymich tień-szańskich świerków i deszczu w górę doliny degustując w międzyczasie wszystkie możliwe gatunki tamtejszych grzybów, by w końcu rozbić namiot pod zapierająca dech w piersiach dwukilometrowej wysokości ścianą pięciotysięczników Oguz-Baszi. Słoneczna pogodę i bujne łąki wykorzystuje Robert uganiając się z siatką za motylami i innymi "okazami" których nie brak nawet na tej wysokości. Biwakujemy już na 3200 m, więc dla aklimatyzacji wychodzimy następnego dnia "na lekko" na bezimienny skalisty czterotysięcznik wyrastający nad moreną lodowca Aylanysz. Kolejny dzień spędzamy na podejściu na ponad czterotysięczną przełęcz Dżety-Oguz. Tropikalne upały i marsz w rozmiękłym śniegu po uszczelinionym lodowcu wsysają z nas wszystkie siły. Nagrodą jest wygodna i osłonięta platforma pod namiot prawie nad sama zerwą przełęczy w stronę lodowca Ontor. Wieczorna próba ugotowania kolacji kończy się wyrzuceniem maszynki i menażki z namiotu przez wystraszonych odgłosami nadchodzącej burzy Roberta i Grześka. Nawałnica trwa większą część nocy, jednak rano pogoda znowu jest świetna (co oznacza -15o) więc decydujemy się wyruszyć w stronę najwyższego szczytu całego pasma - Karakol ( 5281 m n.p.m.). Twardy poranny śnieg ułatwia marsz, przez poznaczony lawiną i olbrzymimi szczelinami stok wychodzimy na eksponowaną ok. kilometrową grań doprowadzającą do "pleców" Karakola. To jednak za dużo na turystyczne ambicje Grześka. W jeden dzień stąd szczytu nie zdobędziemy, a rozdzielenie sprzetu i nocleg bez namiotu i maszynki nie wchodzi w rachubę. Zostajemy więc na biwak na początku grani. Ja i Robert chcemy przejść chociaż do "pleców". Piękna "czwórkowa" grań prowadzi przez kilka "żandarmów"

fot. G. Dubin

i olbrzymie nawisy na wysokości ok. 4500 m. Przez pierwszą, łatwiejszą część grani wraz z nami podążają ślady śnieżnej pantery - Irbisa, które niespodziewanie skończyły się na jednym ze skalistych "żandarmów"

fot. G. Dubin

fot. G. Dubin